نشانه غیاب «ژان فرانسوا لیوتار» Jean François Lyotard در مقاله «پاسخ به پرسش : پسامدرنیسم چیست ؟» می نویسد : « زیبایی هنگامی وجود دارد که نمونه ای خاص (یعنی اثر هنری) که اول از راه احساس و بدون هیچگ

«لمپنیزم» در ایران نمود یافته است، در جایی از تاریخ ما که ارزشها بیش از هر زمان دیگر دچار واژگونی نحسی شد. جایی حوالی نیمه قرن نوزدهم میلادی، زمانی که خواستیم اولین نسیم های مدرنیته را استشمام کنیم و از قانون سر دربیاوریم. از همان زمان بود که با قانون در افتادیم و همیشه سعی در تصاحب و به اضمحلال کشی...

به گفته «رولان بارت تا جامعه ایی ایجاد می شود هر کارکرد به گونه ای خودکار تبدیل به نشانه این کارکرد می شود و فرهنگ به این دلیل شکل می گیرد.» مراسم و آیینهایی که تفاوت کم رنگ در اشکالش ارتباط مستقیمی با تنوع جغرافیایی داشته, و با محتوایی کم و بیش یکسان در طول ماه محرم (از ماههای قمری) و به خصوص طی ده...

گاهی زندگی کردن در گونه ایی از زیستن ها با وجود ضرورت هایش غیر ممکن می نماید، ما به پیش یا فرارفتن از آنها باور کردیم. باوری که نه از خودآگاهیمان برخاسته بلکه گویی بیش از آن به جایگاهی که پیرامونمان در نهانی ترین شکل ممکن ساخته ، وابسته است. مبارزه مان جهت غالب ننمودن آن پیرامون تنها افق خودآگاهیمان...

انسان امروزی چنانچه بخواهد شهروند کمال یافته جامعه معاصرش شود به «سینما» نیازمند است و چون همه چیز در این معاصر بودن ، نه در تعارض با دیگری بلکه در گفتمان با دیگری معنا می یابد، به همان اندازه که مخاطب (شهروند) به سینما نیازمند است، سینما نیز به مخاطبش نیازمند می باشد . در واقع سینما چهارچوبی است که...

در پایان سلسله مطالبی با عنوان «تجربه سینما» و ادامه بررسی شش نظام نشانه شناسیک در سینمای گویا در نوشتارهای قبلی، در ادامه به طور اجمالی نظام نشانه های زبانشناسیک گفتاری ، نوشتاری ، آوایی غیر زبان شناسیک و موسیقایی مورد بررسی قرار می گیرد. نشانه های زبانشناسیک گفتاری ما در تجربه سینمایی همیشه با گفت...

«تبار شناسی اخلاق» مهمترین و تاثیر گذارترین کتابی بود که طی چند سال اخیر خواندم. «فردریک نیچه» اینبار بی واسطه از کنار من گذشت . همانطور که روزی «زرتشت» از کنارش گذشته بود. این کتاب دوپارگی میان والاتباری و دون پایگی انسانها را که سالها بود از پس خواندن آثار دیگرش هنوز برایم خواستگاه و تبارشان گنگ و...

گاهی زندگی کردن در گونه ایی از زیستن ها با وجود ضرورت هایش غیر ممکن می نماید، ما به پیش یا فرارفتن از آنها باور کردیم. باوری که نه از خودآگاهیمان برخاسته بلکه گویی بیش از آن به جایگاهی که پیرامونمان در نهانی ترین شکل ممکن ساخته ، وابسته است. مبارزه مان جهت غالب ننمودن آن پیرامون تنها افق خودآگاهیمان...